Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΙΑ : 27 Ιουλίου

Ο Άγγλος επιστήμονας Τζων Ντάλτον (John Dalton) πέθανε σαν σήμερα το 1844

Άγαλμα του Dalton από τον Chantrey 

Ήταν πρωτοπόρος ερευνητής της σύγχρονης ατομικής θεωρίας και της αχρωματοψίας (Δαλτωνισμός).
Ο Dalton ανακάλυψε ότι η πίεση των κορεσμένων ατμών ενός υγρού στο σημείο βρασμού έχει την ίδια τιμή για όλα τα υγρά και θεμελίωσε το νόμο των μερικών πιέσεων του Dalton.
Δημοσίευσε για ποικίλα θέματα όπως η βροχή η δροσιά και η προέλευση των πηγών (υδρόσφαιρα), για τη θερμότητα, το χρώμα του ουρανού, τον ατμό και την ανάκλαση και διάθλαση του φωτός. Αλλά και για την γραμματική όπως για τα βοηθητικά ρήματα και τις μετοχές της αγγλικής γλώσσας.

Τα πέντε κύρια σημεία της ατομικής θεωρίας του Ντάλτον

1. Τα στοιχεία αποτελούνται από εξαιρετικά μικρά σωματίδια που ονομάζονται άτομα.
2. Τα άτομα ενός συγκεκριμένου στοιχείου είναι ίδια σε μέγεθος, μάζα, και άλλες ιδιότητες. Τα άτομα διαφορετικών στοιχείων διαφέρουν σε μέγεθος, μάζα, και άλλες ιδιότητες.
3. Τα άτομα δεν μπορούν να υποδιαιρεθούν, να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν.
4. Άτομα διαφορετικών στοιχείων συνδυάζονται σε απλές ακέραιες αναλογίες για να σχηματίσουν χημικές ενώσεις.
5. Στις χημικές αντιδράσεις, τα άτομα συνδυάζονται, διαχωρίζονται, ή αναδιατάσσονται.

Ο Ντάλτον πρότεινε έναν πρόσθετο «κανόνα μέγιστης απλότητας», ο οποίος δημιούργησε διαμάχες, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί.

Όταν τα άτομα συνδυάζονται σε μια μόνο αναλογία, «.. θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι δυαδική, εκτός αν κάποιο αίτιο οδηγεί στο αντίθετο συμπέρασμα».

Αυτό ήταν απλώς μια υπόθεση προερχόμενη από την πίστη στην απλότητα της φύσης. Δεν υπήρχαν τότε διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία ώστε οι επιστήμονες να συμπεράνουν πόσα άτομα από κάθε στοιχείο συνδυάζονται για να σχηματίσουν σύνθετα μόρια. Αλλά αυτός ή κάποιος άλλος τέτοιος κανόνας ήταν απολύτως απαραίτητος σε κάθε αρχική θεωρία, δεδομένου ότι χρειάζεται ένας υποτιθέμενος μοριακός τύπος, προκειμένου να υπολογιστούν τα σχετικά ατομικά βάρη. Σε κάθε περίπτωση, ο «κανόνας της μέγιστης απλότητας» του Ντάλτον τον ανάγκασε να υποθέσει ότι ο τύπος για το νερό ήταν ΟΗ και αμμωνίας ήταν NH, αρκετά διαφορετικά από τις σύγχρονες αντιλήψεις μας.

Παρά τις αβεβαιότητες για την ατομική θεωρία του Ντάλτον, οι αρχές της επέζησαν. Η πεποίθηση πως τα άτομα δεν μπορούν να διαιρεθούν, να δημιουργηθούν ή να καταστραφούν σε μικρότερα σωματίδια όταν συνδυαστούν, διαχωριστούν ή ανακαταταχθούν κατά τη διάρκεια χημικών αντιδράσεων, έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη της πυρηνικής σχάσης και της πυρηνικής σύντηξης, όμως αυτές οι διαδικασίες είναι πυρηνικές αντιδράσεις και όχι χημικές. Επιπρόσθετα, η ιδέα πως όλα τα άτομα ενός στοιχείου είναι ίδια ως προς τις φυσικές και χημικές τους ιδιότητες δεν είναι ακριβής, διότι πλέον γνωρίζουμε πως τα ισότοπα των στοιχείων έχουν ελαφρώς διαφορετικά βάρη. Ωστόσο, ο Ντάλτον είχε διατυπώσει μια πολύ ισχυρή και σημαντική θεωρία. Πράγματι, η καινοτόμος θεωρία του Ντάλτον αποδείχτηκε εξίσου σημαντική για το μέλλον της επιστήμης όπως υπήρξε και αυτή του Αντουάν Λαβουαζιέ σχετικά με την βασισμένη στο οξυγόνο χημεία.

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC) και από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια: Τζων Ντάλτον
Εικόνα:  By No machine-readable author provided. Kaihsu assumed (based on copyright claims). - No machine-readable source provided. Own work assumed (based on copyright claims)., CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=383000
By haade - En.wiki, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1387026

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΙΑ :  27 Ιουλίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλο το Καλοκαίρι                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΙΑ : 23 Ιουλίου

Ο Κροάτης οργανικός χημικός Vladimir Prelog γεννήθηκε σαν σήμερα το 1923

"Χρυσό βιβλίο της IUPAC"

Fair use, en.wikipedia.org

Ήταν ο πρώτος που παρασκεύασε τον ασυνήθιστα συμμετρικό υδρογονάνθρακα αδαμαντάνιο, του οποίου παράγωγα χρησιμοποιούνται τακτικά για ιατρικές εφαρμογές.
Μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1975 για «την έρευνά του σχετικά με τη στερεοχημεία των οργανικών μορίων και αντιδράσεων».
Η δουλειά του είναι κεντρική στην στερεοισομέρια και το σύστημα ονοματολογίας που εισηγήθηκε συμπεριλαμβάνεται στο "Χρυσό βιβλίο της IUPAC".

Αδαμαντάνιο

Αδαμαντάνιο

Wikimedia Commons

Το 1924, ο H. Decker πρότεινε την ύπαρξη του αδαμαντάνιου, το οποίο ονόμαζε δεκετερπένιο. Η πρώτη απόπειρα εργαστηριακής σύνθεσης έγινε το 1924 από το Γερμανό χημικό Hans Meerwein χρησιμοποιώντας την αντίδραση φορμαλδεΰδης με μηλονικό διαιθυλεστέρα  (Μηλονικό οξύ: CH₂(COOH)₂ ) παρουσία πιπεριδίνης. Αντί του αδαμαντανίου, ο Meerwein έλαβε 1,3,5,7-τετρακαρβομεθοξυδικυκλο [3.3.1] εννεανιο-2,6-διόνη: αυτή η ένωση, που αργότερα ονομάστηκε εστέρας του Meerwein, χρησιμοποιήθηκε στη σύνθεση του αδαμαντανίου και των παραγώγων του.
Το αδαμαντάνιο συντέθηκε για πρώτη φορά από τον Vladimir Prelog το 1941 από τον εστέρα του Meerwein. Με απόδοση 0,16%, η διαδικασία των πέντε σταδίων δεν ήταν πρακτική. Η μέθοδος χρησιμοποιείται για τη σύνθεση ορισμένων παραγώγων του αδαμαντανίου.

Κανόνες προτεραιότητας Cahn-Ingold-Prelog (CIP)

R (Rectus:Δεξιόστροφο) και S (Sinister:Αριστερόστροφο)
στερεοισομερές. Η σειρά προτεραιότητας είναι A>B>C>D
σύμφωνα με το σύστημα CIP και το D είναι πίσω από το
επίπεδο του χαρτιού

Wikimedia Commons

Οι κανόνες προτεραιότητας Cahn-Ingold-Prelog (CIP), ονομάστηκαν για τους οργανικούς χημικούς Robert Sidney Cahn, Christopher Kelk Ingold και Vladimir Prelog, είναι μια τυπική διαδικασία που χρησιμοποιείται στην οργανική χημεία και ονομάζει χωρίς αμφιβολίες ένα στερεοϊσομερές ενός μορίου. Ο σκοπός του συστήματος CIP είναι να αποδώσει το δείκτη R ή S σε κάθε στερεοχημικό κέντρο και το δείκτη Ε ή Ζ σε κάθε διπλό δεσμό έτσι ώστε η διαμόρφωση ολόκληρου του μόριου να μπορεί να προσδιοριστεί με μοναδικό τρόπο συμπεριλαμβάνοντας τους δείκτες στο συστηματικό όνομα.

Μνημείο της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών στους
Franjo Rački, Ivan Miković, Grga Tuškan και Vladimir Prelog στο νεκροταφείο Mirogoj

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC) και τη Wikipedia, the free encyclopedia: 

Vladimir Prelog, Χρυσό βιβλίο της IUPAC, αδαμαντάνιο, κανόνες προτεραιότητας Cahn-Ingold-Prelog (CIP)

Εικόνες: 
By SpeedyGonsales - Own work, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4428348
By Source, Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=22384432
By Calvero. - Own work, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1903644
CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=50235

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΙΑ :  23 Ιουλίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλο το Καλοκαίρι                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 07 Ιουνίου

Ο Αμερικανός χημικός και φυσικός Robert Mulliken γεννήθηκε σαν σήμερα το 1896

Οι κυμάτοσυναρτήσεις των ηλεκτρονίων για το τροχιακό 1s του
ατόμου του υδρογόνου (αριστερά και δεξιά) και των αντιστοίχων
μοριακών τροχιακών του μορίου. Το δεσμικό (κάτω) και
το αντιδεσμικό (πάνω). Το πραγματικό μέρος της κυματομορφής
είναι η μπλε καμπύλη και το φανταστικό μέρος είναι η κόκκινη
καμπύλη. Οι κόκκινες κουκίδες δείχνουν τις θέσεις των πυρήνων.
Η κυματουνάρτηση των ηλεκτρονίων κυμαίνεται σύμφωνα με
την εξίσωση κύματος του Schrödinger και τα τροχιακά είναι
τα στάσιμα κύματα. Η συχνότητα των κυμάτων είναι ανάλογη
της κινητικής ενέργειας του τροχού. (Αυτό το διάγραμμα
είναι μια μονοδιάστατη τομή από τη τρισδιάστατη αναπαράσταση)

Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1966 για την ανάπτυξη της θεωρίας μοριακών τροχιακών . Ο Ρόμπερτ Μιούλικεν πραγματοποίησε τη "βασική εργασία σχετικά με τους χημικούς δεσμούς και την ηλεκτρονική δομή" που χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της μοριακής δομής μιας ένωσης.

ΘΕΩΡΙΑ ΜΟΡΙΑΚΩΝ ΤΡΟΧΙΑΚΩΝ
Τα βασικά σημεία της θεωρίας είναι:
1. Τα μοριακά τροχιακά προκύπτουν με συνδυασμό ατομικών τροχιακών. Σχηματίζονται δε τόσα μοριακά τροχιακά όσα είναι τα ατομικά τροχιακά που συνδυάζονται.
2. Τα μοριακά τροχιακά είναι για τα μόρια ότι τα ατομικά τροχιακά για τα άτομα. Τα μοριακά τροχιακά, δηλαδή, περιγράφουν τις περιοχές του χώρου σ’ ένα μόριο, όπου έχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθούν τα ηλεκτρόνια. Τα μοριακά τροχιακά, με άλλα λόγια, περιβάλλουν δύο ή περισσότερους πυρήνες, σε αντίθεση με τα ατομικά τροχιακά που περιβάλλουν ένα μόνο πυρήνα.
3. Τα μοριακά τροχιακά έχουν ορισμένο σχήμα, μέγεθος και ενεργειακό επίπεδο.
4. Υπάρχουν δύο είδη μοριακών τροχιακών τα δεσμικά (με χαμηλή ενέργεια) και τα αντιδεσμικά (που έχουν μεγάλη ενέργεια).

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC)
Εικόνα: By Sbyrnes321 - Own work, CC0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14721100

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  07 Ιουνίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλη η 'Ανοιξη                      Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 02 Απριλίου

Ο Αμερικανός χημικός Θήοντορ Ρίτσαρντς (Theodore Richards) πέθανε σαν σήμερα το 1928

Παράδειγμα: Χαλκός σε επίγειες πηγές. Υπάρχουν δύο ισότοπα:
χαλκός-63 (62,9 Da) και χαλκός-65 (64,9 Da), σε ποσοστά 69%
και 31% αντίστοιχα.
Το πρότυπο ατομικό βάρος (Ar, πρότυπο) για το χαλκό είναι
ο μέσος όρος και λαμβάνεται υπόψη το ποσοστό τους στη γη.

Καθόρισε ακριβείς μετρήσεις στοιχειωδών ατομικών βαρών, υποδηλώνοντας την ύπαρξη ισοτόπων. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1914 ως αναγνώριση του έργου του.

Ο Theodore William Richards (31 Ιανουαρίου 1868 - 2 Απριλίου 1928) ήταν ο πρώτος Αμερικανός επιστήμονας που έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, κερδίζοντας το βραβείο "σε αναγνώριση των ακριβών προσδιορισμών του για τα ατομικά βάρη μεγάλου αριθμού χημικών στοιχείων. "

Σε ηλικία 14 ετών, πήρε το πτυχίο "Bachelor of Science" το 1885. Στη συνέχεια, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και έλαβε πτυχίο Bachelor of Arts το 1886 ως περαιτέρω προετοιμασία για μεταπτυχιακές σπουδές. Ο Richards συνέχισε στο Χάρβαρντ, λαμβάνοντας ως θέμα διατριβής τον προσδιορισμό του ατομικού βάρους του οξυγόνου σε σχέση με το υδρογόνο.

Περίπου το μισό της επιστημονικής έρευνας του Richards αφορούσε τα ατομικά βάρη, ξεκινώντας το 1886 με τις μεταπτυχιακές σπουδές του. Επιστρέφοντας στο Χάρβαρντ το 1889, αυτή ήταν η πρώτη του έρευνα, συνεχίζοντας μέχρι το θάνατό του. Σύμφωνα με τον Forbes, μέχρι το 1932 τα ατομικά βάρη των 55 στοιχείων είχαν μελετηθεί από τον Richards και τους μαθητές του. Μεταξύ των πιθανών πηγών σφαλμάτων του Richards που αποκαλύφθηκαν σε τέτοιους προσδιορισμούς ήταν η τάση ορισμένων αλάτων να συμπερικλείουν αέρια ή ξένες διαλυμένες ουσίες κατά την κατακρήμνιση. Ως παράδειγμα της σχολαστικότητας που χρησιμοποίησε ο Ρίτσαρντς στο έργο του, ο Emsley αναφέρει ότι πραγματοποίησε 15.000 επανακρυσταλλοποιήσεις βρωμιούχου θούλιου για να αποκτήσει το καθαρό στοιχείο θούλιο για μέτρηση του ατομικού βάρους.

Γράφημα των περιοδικών ιδιοτήτων από τον Richards

Ο Richards ήταν ο πρώτος που εμφάνισε, με χημική ανάλυση, ότι ένα στοιχείο θα μπορούσε να έχει διαφορετικά ατομικά βάρη. Ζητήθηκε να αναλύσει δείγματα φυσικού μολύβδου και μολύβδου που παράγονται από ραδιενεργή διάσπαση. Οι μετρήσεις του έδειξαν ότι τα δύο δείγματα είχαν διαφορετικά ατομικά βάρη, και έτσι υποστηρίζονταν η έννοια των ισοτόπων.

Αν και οι χημικοί προσδιορισμοί των ατομικών βαρών του Richards ήταν εξαιρετικά σημαντικοί για την εποχή τους, έχουν σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί. Οι σύγχρονοι επιστήμονες χρησιμοποιούν ηλεκτρονικά όργανα, όπως φασματογράφους μάζας, για να καθορίσουν τόσο τις μάζες όσο και το ποσοστό εμφάνισης του κάθε ισοτόπου ενός στοιχείου. Από αυτές τις πληροφορίες, μπορεί να υπολογιστεί μια μέση ατομική μάζα και να συγκριθεί με τις τιμές που μετρήθηκαν από τον Richards. Οι σύγχρονες μέθοδοι είναι γρηγορότερες και πιο ευαίσθητες από εκείνες στις οποίες έπρεπε να βασιστεί ο Richards, αλλά όχι απαραίτητα λιγότερο δαπανηρές.

Άλλο επιστημονικό έργο του Θεόδωρου Ρίτσαρντς περιελάμβανε έρευνες για τις συμπιεστότητες των ατόμων, τις θερμότητες διάλυσης και τις θερμότητες εξουδετέρωσης και την ηλεκτροχημεία των αμαλγαμάτων. Η έρευνά του για τα ηλεκτροχημικά δυναμικά σε χαμηλές θερμοκρασίες ήταν μεταξύ των εργασιών που οδήγησαν, στα χέρια κάποιων άλλων επιστημόνων, στο Θεώρημα θερμότητας του Nernst και στον τρίτο νόμο της θερμοδυναμικής, αν και προηγήθηκε όχι χωρίς ένταση συζήτηση μεταξύ Nernst και Richards. Ο Richards πιστώνεται επίσης με την εφεύρεση του αδιαβατικού θερμιδόμετρου καθώς και του νεφελομέτρου, που σχεδιάστηκε για την εργασία του στο ατομικό βάρος του στροντίου.

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC)
Εικόνα: By DePiep - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=56542831
By Theodore William Richards - Journal of the American Chemical Society, volume 37, issue 7, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3294076

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  02 Απριλίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλη η Άνοιξη                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 26 Μαρτίου

Ο Αμερικανός βιοχημικός Κρίστιαν Ανφινσεν (Christian B. Anfinsen) γεννήθηκε σαν σήμερα το 1916

Έλαβε το ήμισυ του βραβείου Νόμπελ στη Χημεία το 1972 για την έρευνά του στη ριβονουκλεάση και τις αλληλουχίες των αμινοξέων. Προσδιόρισε τη σχέση μεταξύ της μοριακής δομής της ριβονουκλεάσης και της βιολογικής της λειτουργίας. Πολύ σημαντικό εξακολουθεί να θεωρείται το σύγγραμμά του "Η μοριακή βάση της εξέλιξης" (1959) το οποίο μπορείτε να καταβάσετε από την US National Library of Medicine (εδώ).

Ο Christian Boehmer Anfinsen Jr. (26 Μαρτίου 1916 - 14 Μαΐου 1995) ήταν Αμερικανός βιοχημικός. Μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1972 με τους Στάνφορντ Μουρ και τον Γουίλιαμ Χάουαρντ Στάιν που πήραν το άλλο μισό, για την εργασία στη ριβονουκλεάση, ειδικά όσον αφορά τη σύνδεση μεταξύ της αλληλουχίας αμινοξέων και της βιολογικώς ενεργής διαμόρφωσης (βλ. Δόγμα του Anfinsen).

Η ριβονουκλεάση (συνήθως συντομευμένη RNase) είναι ένας τύπος νουκλεάσης που καταλύει την αποικοδόμηση του RNA σε μικρότερα συστατικά.
Όλοι οι οργανισμοί που έχουν μελετηθεί περιέχουν πολλές RNάσες (ριβονουκλεάσες) δύο διαφορετικών κατηγοριών, που δείχνουν ότι η αποσυναρμολόγηση του RNA είναι μια πολύ αρχαία και σημαντική διαδικασία. Εκτός από τον καθαρισμό του κυτταρικού RNA που δεν απαιτείται πια, οι RNάσες παίζουν βασικούς ρόλους στην ωρίμανση όλων των μορίων RNA. Τόσο στα αγγελιαφόρα RNA που μεταφέρουν τη γενετική πληροφορία για την παρασκευή των πρωτεϊνών όσο και στα μη κωδικοποιητικά RNA που λειτουργούν σε ποικίλες κυτταρικές διεργασίες. Επιπλέον, τα ενεργά συστήματα αποικοδόμησης των RNA είναι μια πρώτη υπεράσπιση έναντι των ιών RNA και παρέχουν το βασικό εξοπλισμό για πιο προηγμένες κυτταρικές ανοσολογικές στρατηγικές όπως το RNAi.

Το δόγμα του Anfinsen (γνωστό και ως θερμοδυναμική υπόθεση) είναι ένα αξίωμα στη μοριακή βιολογία που δηλώνει ότι, για μια μικρή σφαιρική πρωτεΐνη- και όχι μόνο- στο πρότυπο φυσιολογικό της περιβάλλον, η φυσική δομή καθορίζεται μόνο από την αλληλουχία αμινοξέων της πρωτεΐνης. Το δόγμα υπερασπίστηκε ο Anfinsen με την έρευνά του για την αναδίπλωση της ριβονουκλεάσης Α. Εν συντομία λέει ότι, στις περιβαλλοντικές συνθήκες (θερμοκρασία, συγκέντρωση και σύνθεση διαλύτη κ.λπ.) όπου γίνεται η αναδίπλωση της πρωτεΐνης, η φυσική δομή είναι ένα μοναδικό, σταθερό και κινητικά προσιτό ελάχιστο της ελεύθερης ενέργειας.

Η νόσος των τρελών αγελάδων οφείλεται στις πριόνες,
που είναι πρωτεΐνες που δεν υπακούουν στο δόγμα του Άνφινσεν

Ο τρόπος με τον οποίο η πρωτεΐνη φτάνει σε αυτή τη δομή είναι το αντικείμενο του πεδίου "Αναδίπλωση πρωτεϊνών", στο οποίο εμφανίζεται "Το παράδοξο του Levinthal". Το παράδοξο αυτό δηλώνει ότι ο αριθμός των πιθανών διαμορφώσεων που είναι διαθέσιμες για μια δεδομένη πρωτεΐνη είναι αστρονομικά μεγάλος, έτσι ώστε ακόμη και μια μικρή πρωτεΐνη των 100 αμινοξέων να απαιτεί περισσότερο χρόνο από όλη την ηλικία του σύμπαντος (10¹⁶ δευτερόλεπτα) για να εξερευνήσει όλες τις πιθανές διαμορφώσεις και να επιλέξει την κατάλληλη.

Οι πριόνες που είναι λανθασμένα αναδιπλωμένες πρωτεΐνες αποτελούν μια εξαίρεση στο δόγμα του Anfinsen. Οι πριόνες είναι σταθερές διαμορφώσεις πρωτεϊνών οι οποίες διαφέρουν από την κατάσταση της φυσικής αναδίπλωσης. Στην σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (ασθένεια Mad Cow Disease), οι φυσικές πρωτεΐνες επαναδιπλώνονται σε μια διαφορετική σταθερή διαμόρφωση, η οποία προκαλεί τη θανατηφόρα συσσώρευση αμυλοειδούς. Άλλες αμυλοειδείς νόσοι, συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Alzheimer και της νόσου του Πάρκινσον, αποτελούν επίσης εξαιρέσεις από το δόγμα του Anfinsen

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC), τη: US National Library of Medicine, τη Wikipedia, the free encyclopedia: Christian B. Anfinsen, Ribonuclease,  και από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια: Κρίστιαν Άνφινσεν
Εικόνα: By A2-33 - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=40221747
Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2741141

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  26 Μαρτίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλη η Άνοιξη                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 23 Μαρτίου

Η πρώτη ένωση με ευγενή αέρια, το Εξαφθορολευκοχρυσιούχο ξένο, ανακαλύφθηκε σαν σήμερα το 1962

Ο Νηλ Μπάρτλετ είναι ο πρώτος που συνέθεσε ενώσεις
με ευγενή αέρια

Τα ευγενή αέρια θεωρούνται εντελώς αδρανή, αλλά ο Άγγλος χημικός Neil Bartlett παρατήρησε ότι η ανάμιξη εξαφθοριούχου λευκόχρυσου με ξένο σχημάτισε το κίτρινο στερεό το εξαφθορο-λευκοχρυσιούχο ξένο. Αυτό οδήγησε σε πολλές ακόμα ανακαλύψεις ενώσεων ευγενών αερίων.

Οι ενώσεις ευγενών αερίων είναι χημικές ενώσεις που περιλαμβάνουν ένα στοιχείο από τα ευγενή αέρια, ομάδα 18 του περιοδικού πίνακα. Αν και τα ευγενή αέρια είναι γενικά ανενεργά στοιχεία, έχουν παρατηρηθεί πολλές τέτοιες ενώσεις, που αφορούν ιδιαίτερα το στοιχείο ξένον. Από τη σκοπιά της χημείας, τα ευγενή αέρια μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες: τα σχετικά δραστικά κρυπτόν (ενέργεια ιονισμού 14,0 eV), ξένο (12,1 eV) και ραδόνιο (10,7 eV) στη μία πλευρά και το αδρανές αργό (15,8 eV), το νέον (21,6 eV) και το ήλιο (24,6 eV) από την άλλη. Σύμφωνα με αυτή την ταξινόμηση, τα Kr, Xe και Rn σχηματίζουν ενώσεις που μπορούν να απομονωθούν ατόφιες σε ή κοντά σε κανονικές θερμοκρασία και πίεση (τουλάχιστον θεωρητικά για το εξαιρετικά ραδιενεργό ραδόνιο), ενώ τα He, Ne, Ar δεν βρίσκουμε ατόφιες ενώσεις. Έχουμε παρατηρήσει ότι σχηματίζουν χημικούς δεσμούς χρησιμοποιώντας φασματοσκοπικές τεχνικές, αλλά μόνο όταν καταψυχθούν σε μια μήτρα ευγενών αερίων σε θερμοκρασίες 40 K ή χαμηλότερες, σε υπερηχητικές εκτοξεύσεις ευγενών αερίων ή σε εξαιρετικά υψηλές πιέσεις με μέταλλα.

Platinum(VI) fluoride; Platinum hexafluoride

Μέχρι το 1960, δεν είχε ακόμη συντεθεί καμία ένωση με ένα άτομο ευγενούς αερίου συνδεδεμένο με ομοιοπολικό δεσμό. Το πρώτο δημοσιευμένο άρθρο, τον Ιούνιο του 1962, για μια ένωση ευγενούς αερίου ήταν από τον Neil Bartlett, ο οποίος παρατήρησε ότι η εξαιρετικά οξειδωτική ένωση εξαφθοριούχος λευκόχρυσος οξείδωνε το O
2 σε O+
2 ιονίζοντάς το. Καθώς η ενέργεια ιονισμού του O
2 σε O+
2 (1165 kJ mol -1) είναι σχεδόν ίση με την ενέργεια ιοντισμού των Xe προς Xe+ (1170 kJ mol-1), προσπάθησε την αντίδραση του Xe με PtF6. Αυτό έδωσε ένα κρυσταλλικό προϊόν, εξαφθορολευκοχρυσιούχο ξένο, για το οποίο  προτάθηκε ο τύπος: Xe+
[PtF
6]− . Απεδείχθη αργότερα ότι η ένωση είναι στην πραγματικότητα πιο πολύπλοκη και περιέχει τόσο XeFPtF₅ όσο καιXeFPt₂F₁₁ . Παρ 'όλα αυτά, αυτή ήταν η πρώτη πραγματική ένωση κάθε ευγενούς αερίου.

Τον Μάρτιο του 1962, ο Bartlett συναρμολόγησε ένα απλό πείραμα για να δοκιμάσει την υπόθεσή του. Δημιούργησε μια γυάλινη συσκευή που περιείχε PtF6 - ένα κόκκινο αέριο - σε ένα δοχείο και ξένο - ένα άχρωμο αέριο - σε ένα γειτονικό δοχείο, χωρισμένο με ένα διάφραγμα. Εδώ είναι οι αναπολήσεις του για το επακολουθήσαν πείραμα, το οποίο διεξήγαγε ενώ εργάζονταν μόνος του στο εργαστήριό του:
"Επειδή οι συνεργάτες μου εκείνη την εποχή (23 Μαρτίου 1962) δεν ήταν ακόμα αρκετά πεπειραμένοι για να με βοηθήσουν με τα γυαλικά και την προετοιμασία και τον καθαρισμό του PtF6 [εξαφθοριούχο λευκόχρυσο] που είναι απαραίτητα για το πείραμα, δεν ήμουν έτοιμος να το εκτελέσω παρά μόνον στις 7 μ.μ. την Παρασκευή. Όταν έσπασα το διάφραγμα μεταξύ του κόκκινου αερίου PtF6 και του άχρωμου αερίου ξένου, υπήρξε άμεση αλληλεπίδραση, κατακρημνίζοντας ένα πορτοκαλί κίτρινο στερεό. Αμέσως προσπάθησα να βρω κάποιον με τον οποίο να μοιραστώ το συναρπαστικό εύρημα, αλλά φάνηκε ότι όλοι είχαν φύγει για δείπνο! "

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC), τη Wikipedia, the free encyclopedia: Neil Bartlett (chemist), Noble gas compound, Xenon hexafluoroplatinate και την American Chemical Society: Neil Bartlett and the Reactive Noble Gases

Εικόνα: By Source (WP:NFCC#4), Fair use, https://en.wikipedia.org/w/index.php?curid=43284968
By Yikrazuul - Own work, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=1897692

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  23 Μαρτίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλη η Άνοιξη                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 22 Μαρτίου

Ο Αμερικανός φυσικός Ρόμπερτ Μίλικαν (Robert Millikan) γεννήθηκε σαν σήμερα το 1868

Η προτότυπη συσκευή του Μίλικαν για το πείραμα
της σταγόνας λαδιού, περ.1909–1910

Διάσημος για τη χρήση σταγονιδίων ελαίου για τη μέτρηση του φορτίου ενός ηλεκτρονίου για πρώτη φορά, ο Millikan συνέχισε πειραματικά για να ερευνήσει το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο που επιβεβαιώνει τις θεωρίες του Αϊνστάιν. Ο Millikan τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1923 για αυτό το έργο.

Το πείραμα των σταγονιδίων ελαίου

Το 1909 δηλαδή την εποχή του πειράματος των σταγονιδίων ελαίου των Millikan και Fletcher, η ύπαρξη υποατομικών σωματιδίων δεν ήταν καθολικά αποδεκτή. Πειραματιζόμενος με τις καθοδικές ακτίνες το 1897, ο J. J. Thomson είχε ανακαλύψει αρνητικά φορτισμένα που κάλεσε "σωματίδια", με μάζα περίπου 1837 φορές μικρότερη από εκείνη ενός ατόμου υδρογόνου. Παρόμοια αποτελέσματα βρήκαν ο  George FitzGerald και ο Walter Kaufmann.

Τα περισσότερα φαινόμενα που ήταν τότε γνωστά για την ηλεκτρική ενέργεια και τον μαγνητισμό, θα μπορούσαν να εξηγηθούν στη βάση ότι το φορτίο είναι μια συνεχής μεταβλητή. Με τον ίδιο τρόπο που πολλές από τις ιδιότητες του φωτός μπορούν να εξηγηθούν με την άποψη ότι είναι ένα συνεχές κύμα (κυματική φύση του φωτός) και όχι ένα ρεύμα φωτονίων (σωματιδιακή φύση του φωτός).

Απλοποιημένο σχήμα του πειράματος πτώσης σταγονιδίων ελαίου του Millikan

Το στοιχειώδες φορτίο e είναι μία από τις θεμελιώδεις φυσικές σταθερές και επομένως η ακρίβεια της τιμής έχει μεγάλη σημασία. Το 1923, ο Millikan κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στη φυσική, εν μέρει λόγω αυτού του πειράματος.

Εκτός από τη ίδια τη μέτρηση, η ομορφιά του πειράματος της πτώσης σταγονιδίων ελαίου έγκειται στο ότι είναι μια απλή, κομψή πρακτική επίδειξη ότι το φορτίο είναι στην πραγματικότητα κβαντισμένο. Ο Τόμας Έντισον, ο οποίος πίστευε ότι το φορτίο είναι μια συνεχής μεταβλητή, πείσθηκε όταν πειραματίστηκε με τη συσκευή των Millikan και Fletcher. Αυτό το πείραμα το έχουν επαναλάβει πολλές γενιές φοιτητών φυσικής, αν και είναι αρκετά ακριβό και δύσκολο να διεξαχθεί σωστά.
Επαναλαμβάνοντας το πείραμα για πολλά σταγονίδια, οι Millikan και Fletcher επιβεβαίωσαν ότι τα φορτία ήταν όλα μικρά ακέραια πολλαπλάσια μιας συγκεκριμένης τιμής, η οποία βρέθηκε να είναι 1,5924(17) x 10^-19 C, με περίπου 0,6% διαφορά από την τρέχουσα αποδεκτή τιμή 1,6021766208(98) x 10^-19 C. Όπου τα δύο τελευταία ψηφία που είναι σε παρένθεση είναι   Έτσι πρότειναν ότι αυτό ήταν το μέγεθος του αρνητικού φορτίου ενός μόνο ηλεκτρονίου.

Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο 

Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο

Όταν ο Αϊνστάιν δημοσίευσε το αρχικό του άρθρο το 1905 για τη σωματιδιακή θεωρία του φωτός, ο Millikan ήταν πεπεισμένος ότι έπρεπε να είναι λάθος. Βασιζόταν στον μεγάλο αριθμό στοιχείων που είχαν ήδη δείξει ότι το φως ήταν κύμα. Έκανε ένα δεκαετές πειραματικό πρόγραμμα για να δοκιμάσει τη θεωρία του Αϊνστάιν, η οποία απαιτούσε την κατασκευή αυτού που περιέγραψε ως "εργαστήριο μηχανών σε κενό" για να προετοιμάσει την πολύ καθαρή μεταλλική επιφάνεια του φωτο-ηλεκτροδίου. Τα αποτελέσματα που δημοσίευσε το 1914 επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις του Αϊνστάιν σε κάθε λεπτομέρεια, αλλά ο Millikan δεν ήταν πεπεισμένος για την ερμηνεία του Αϊνστάιν και ακόμα και μέχρι το 1916 έγραφε: «Η φωτοηλεκτρική εξίσωση του Αϊνστάιν ... δεν μπορεί κατά την κρίση μου να θεωρηθεί επί του παρόντος ότι εδράζεται πάνω σε κάποια ικανοποιητική θεωρητική θεμελίωση ", αν και"πραγματικά περιγράφει με ακρίβεια τη συμπεριφορά "του φωτοηλεκτρικού φαινομένου. Ωστόσο, στην αυτοβιογραφία του του 1950, δήλωσε ότι το έργο του "δεν επιτρέπει καμιά άλλη ερμηνεία διαφορετική από εκείνη που είχε προτείνει αρχικά ο Αϊνστάιν, δηλαδή την ημι-σωματιδιακή ή φωτονιακής θεωρία του φωτός."

Ο Αϊνστάιν (αριστερά) και ο Τσάρλι Τσάπλιν
στην πρεμιέρα του "Τα φώτα της πόλης" στο Χόλιγουντ,
Ιανουάριος 1931

Δεδομένου ότι το έργο του Millikan αποτέλεσε ένα κομμάτι της βάσης για τη σύγχρονη σωματιδιακή φυσική, είναι ειρωνικό ότι ήταν αρκετά συντηρητικός στις απόψεις του για τις εξελίξεις στη φυσική του 20ού αιώνα, όπως στην περίπτωση της θεωρίας των φωτονίων. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι στο βιβλίο του, ακόμη και στην έκδοση του 1927, δηλώνει αναμφισβήτητα υπέρ της ύπαρξης του αιθέρα, και αναφέρει, χωρίς να πάρει θέση, τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν μόνο σε ένα σημείωμα στο τέλος της λεζάντας κάτω από το πορτρέτο του Αϊνστάιν. Εκεί λέει ότι ήταν «συντάκτης της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας το 1905 και της γενικής θεωρίας της σχετικότητας το 1914, που και οι δύο θεωρίες είχαν μεγάλη επιτυχία στην εξήγηση διαφορετικών ανεξήγητων φαινομένων και στην πρόβλεψη νέων».

Ο Millikan επίσης πιστώνεται με τη μέτρηση της τιμής της σταθεράς του Planck χρησιμοποιώντας γραφήματα φωτοηλεκτρικής εκπομπής διαφόρων μετάλλων.

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC) και τη Wikipedia, the free encyclopedia: Oil drop experiment,  Robert Andrews Millikan,  Photoelectric effect
Εικόνα: By Unknown - http://chem.ch.huji.ac.il/~eugeniik/history/millikan.html (taken in 2006, now don't work), Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=685647
By Simplified_scheme_of_Millikan’s_oil-drop_experiment.png: Theresa Knottderivative work: Gregors (talk) 10:37, 25 March 2011 (UTC) - Simplified_scheme_of_Millikan’s_oil-drop_experiment.png, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=14695366
By Wolfmankurd - en:Inkscape, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2072934
By Publisher: Photoplay Publishing page 2 - Photoplay magazine page 36, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=33325357

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  22 Μαρτίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλη η Άνοιξη                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 10 Μαρτίου

Ο Γερμανός χημικός Jeremias Benjamin Richter γεννήθηκε σαν σήμερα το 1762

Η στοιχειομετρία της καύσης του μεθανίου

Ο Richter σπούδασε φιλοσοφία, υπό τον Immanuel Kant, και μαθηματικά στο Königsberg. Το 1785 έλαβε διδακτορικό δίπλωμα με διατριβή για τη χρήση των μαθηματικών στη χημεία. Δεν πήρε ποτέ ακαδημαϊκή θέση και πειραματίστηκε με δικά του έξοδα. Η σημαντικότερη συμβολή του στη χημεία ήταν η ανακάλυψη του νόμου των ισοδύναμων αναλογιών. Εισήγαγε επίσης τον όρο «στοιχειομετρία» στη χημεία.

Jeremias Benjamin Richter

Παρατήρησε ότι η αναλογία των αντιδραστηρίων κατά βάρος που απαιτούνται για να παράγει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα σε μια χημική αντίδραση ήταν πάντα η ίδια. Για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι χρειάστηκαν 615 μέρη μαγνησίας (MgO) για την εξουδετέρωση 1000 μερών θειικού οξέος. Πέρασε πολύ χρόνο μετρώντας αυτά τα ισοδύναμα βάρη των αντιδρώντων για διάφορες χημικές αντιδράσεις. Δημοσίευσε τα αποτελέσματά του, αλλά το έργο του πέρασε απαρατήρητο. Ένας άλλος Γερμανός χημικός, ο Gottfried Fischer έφερε το έργο του στην επιφάνεια, όταν συγκέντρωσε το έργο του Ρίχτερ σε πίνακες που είναι ευκολότερο να διαβαστούν, δίνοντας τα βάρη που ισοδυναμούν σε 1000 μέρη βάρους θειικού οξέος. Το έργο αυτό συνδυάστηκε με το έργο του Joseph Proust το νόμο των ισοδύναμων ή πολλαπλών αναλογιών και τη νέα ατομική θεωρία του John Dalton για να διαμορφώσει μια πιο σύγχρονη άποψη για το πώς γίνονται οι χημικές αντιδράσεις. Αλλά πέρασε πολύς καιρός μέχρι εκτιμηθεί σωστά το έργο του και να του δοθεί η ανάλογη αναγνώριση. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι ένα μέρος του έργου του αποδόθηκε λανθασμένα στον Carl Wenzel από τον Jons Berzelius μέσω ενός λάθους το οποίο διορθώθηκε μόλις το 1841 από τον Henri Hess, καθηγητή χημείας, που διατύπωσε τον ομώνυμο νόμο στη θερμοχημεία, στην Αγία Πετρούπολη.
Όταν βρίσκετε τους συντελεστές στις χημικές εξισώσεις σας, θα πρέπει να θυμόσαστε τη σκληρή δουλειά που έκανε ο Jeremias Richter για να αποκαλύψει αυτή τη διαδικασία.

Από τη: Science Notes

Εικόνα: 1) Στοιχειομετρικό διάγραμμα της αντίδρασης καύσης του μεθανίου. By JyntoRobert A. RohdeJacek FHJynto - Methane-3D-space-filling.svgOxygen Molecule VdW.pngCarbon-dioxide-3D-vdW.svgWater molecule 3D.svg, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=24953730
2) Jeremias Benjamin Richter By The original uploader was Dr. Manuel at German Wikipedia. - Transferred from de.wikipedia to Commons by Leyo using CommonsHelper.http://histoirechimie.free.fr/Lien/RICHTER.htm, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9759254

Επίσης σαν σήμερα 10 Μαρτίου:

Ο Άγγλος χημικός Charles Hatchett πέθανε σαν σήμερα το 1765

Ανακάλυψε για πρώτη φορά το 1801 ένα στοιχείο που το ονόμασε columbium αλλά ανακαλύφθηκε αργότερα το 1864 από τον γερμανό χημικό Heinrich Rose και τελικά ονομάστηκε νιόβιο (Nb).

Το τελικό όνομα νιόβιο δόθηκε 150 χρόνια αργότερα το 1949 από τη IUPAC με μια πράξη συμβιβασμού καθόσον οι Αμερικανοί χημικοί το ονόμαζαν κολόμβιο ενώ οι Ευρωπαίοι νιόβιο. Και από την άλλη το βολφράμιο μετονομάστηκε με το αμερικάνικο όνομα tungstem.

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC)
Εικόνα: By Engraving by F. C. Lewis after the painting by T. Phillips. From Faulkner's History of Chelsea, 1829. - M.E. Weeks, The chemical contributions of Charles Hatchett, J. Chem. Educ., 1938, 15 (6), p. 298., Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=17235019

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  10 Μαρτίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλος ο Χειμώνας                     Η επόμενη μέρα

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ : 04 Μαρτίου

Ο Αμερικανός χημικός Γουίλαρντ Λίμπι (Willard Libby) πραγματοποίησε το πρώτο πείραμα ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα-14 σαν σήμερα το 1947

Μέρος του παπύρου του Προφήτη Ησαΐα,
ενός από τους παπύρους της Νεκράς Θάλασσας που
ραδιοχρονολογήθηκε και βρέθηκε ηλικίας 2000 ετών.

Η ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιεί τον χρόνο ημιζωής του άνθρακα-14 για τον προσδιορισμό της ηλικίας των υλικών που είναι πλούσια σε άνθρακα μέχρι ηλικίας περίπου 60.000 ετών. Ο Libby τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1960 για το έργο του.

Ο Willard Frank Libby (17 Δεκεμβρίου 1908 - 8 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν ένας Αμερικανός φυσικοχημικός αξιοσημείωτος για το ρόλο του στην ανάπτυξη  της ραδιοχρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα-14, το 1949, μια διαδικασία που έφερε επανάσταση στην αρχαιολογία και την παλαιοντολογία. Για τις συνεισφορές του στην ομάδα που ανέπτυξε αυτή τη διαδικασία, ο Libby τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1960.

Η ραδιοχρονολόγηση (που αναφέρεται επίσης ως χρονολόγηση άνθρακα ή χρονολόγηση άνθρακα-14) είναι μία μέθοδος για τον προσδιορισμό της ηλικίας ενός αντικειμένου που περιέχει οργανικό υλικό, χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες του ραδιενεργού άνθρακα (14C), ένα ραδιενεργό ισότοπο του άνθρακα.

Η μέθοδος της ραδιοχρονολόγησης βασίζεται στο γεγονός ότι ο ραδιενεργός άνθρακας δημιουργείται συνεχώς στην ατμόσφαιρα από την αλληλεπίδραση των κοσμικών ακτίνων με το ατμοσφαιρικό άζωτο. Ο προκύπτων ραδιοάνθρακας ενώνεται με ατμοσφαιρικό οξυγόνο για να σχηματίσει ραδιενεργό διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο ενσωματώνεται στα φυτά με φωτοσύνθεση. Τα ζώα κατόπιν λαμβάνουν 14C με την κατανάλωση των φυτών. Όταν το ζώο ή το φυτό πεθαίνει, σταματά να ανταλλάσσει άνθρακα με το περιβάλλον και από εκεί και πέρα ​​το ποσό του 14C που περιέχει αρχίζει να μειώνεται καθώς ο 14C υφίσταται ραδιενεργό διάσπαση. Η μέτρηση της ποσότητας του 14C σε ένα δείγμα από ένα νεκρό φυτό ή ζώο όπως ένα κομμάτι ξύλου ή ένα κομμάτι του οστού παρέχει πληροφορίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υπολογιστεί πότε πέθανε το ζώο ή το φυτό. Όσο μεγαλύτερο σε ηλικία είναι το δείγμα, τόσο λιγότερος 14C θα ανιχνευθεί και επειδή ο χρόνος ημίσειας ζωής του 14 C (η χρονική περίοδος μετά την οποία το ήμισυ της ποσότητας θα έχει αποσυντεθεί) είναι περίπου 5.730 χρόνια, οι παλαιότερες ημερομηνίες που μπορούν να μετρηθούν αξιόπιστα από αυτήν την διαδικασία είναι πριν από περίπου 50.000 χρόνια, αν και ειδικές μέθοδοι παρασκευής επιτρέπουν περιστασιακά ακριβή ανάλυση ακόμη παλαιότερων δειγμάτων .

Από τη: Royal Society of Chemistry (RSC)
Εικόνα: By Photography by Ardon Bar Hama (author of original document is unknown. - Website of The Israel Museum, Jerusalem: Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=12200693

Σαν σήμερα στη ΧΗΜΕΊΑ :  04 Μαρτίου

Η προηγούμενη μέρα                      Όλος ο Χειμώνας                     Η επόμενη μέρα